At the end of Titanic, why does Rose throw away the necklace?
I wondered this myself when I first saw the movie, and it really bugged me -- I just didn't get it.
Rose didn't seem to be a crazy old lady. Elbette, she had a good time - she became an actor, raised babies, flew planes, went on roller coasters, and rode horses "like a man" - all that might've addled her brain, and made her much less practical about these kinds of things than I'dve thunk, given her spunky streak. Demek istediğim, c'mon, she knows firsthand you can't take it with you, ve henüz, she was trying. It seemed inconsistent with her character. I don't know any old ladies who aren't downright cheap, when it comes right down to it. My mom would send my kids $10 doğum günlerini kontrol ediyor - Bazen. Cidden, Şimdi.
Bu yüzden, here's a priceless blue diamond, ve onu bir kenara fırlatıyor -- bu neyle ilgili? Ailesi, Yıllarca kime yalan söylemiş olabilir, shouldn't benefit from her story? Endow a woman's college or something, yüksek sesle ağladığım için! Titanik'te hayatını kaybedenlerin hayatta kalanları veya aileleri, shouldn't benefit? Or perhaps even Cal's heirs, olaydan sonra kendini kapattığında elinde hiçbir şey kalmamıştı 1929 kaza, babalarının günahlarına takılıp kalmalılar? (Nihayet, Cal ona ceketini verdi, ve kolye cebin içindeydi - you'd think she'd have forgiven him, şimdiye kadar). Belki Rose tüm bu yasal miras sorunlarından ve savaşlarından kaçınmak istemiştir.; bu kadar basit olabilir.
Daha kötüsü, Yine de, she's letting Brock and other divers and would-be treasure-hunters have it. Practically, this doesn't make that much sense; sooner or later Brock's probably going to find it unless some big fish eats it first, and she's gotta know that. Just because you make a grand gesture doesn't mean someone's not going to come along and clean it up after you, and sort of blow it, sooner or later. Consider architectural preservation battles, or how many art treasures have been lost or destroyed throughout history. Hanging gardens of Babylon? Library at Alexandria? All gone. And what about the pyramids? Treasure-hunters, or rather, tomb-robbers, persevere and don't have a lot of respect for romance, except for its droppings. Thank goodness for curses! Thinking this through, Rose's action is an unintentional bummer, ve saflıkla ilgili iç karartıcı bir yorum, ve zamansal doğası "sonsuz" Aşk.
Belki.
Ve belki o sadece çılgın, yaşlı bir kadındı - Birçoğunu tanıyorum, ve bir gün kendim olmayı arzuluyorum (bu hafta değil, Umarım), peki neden olmasın. Sometimes it's better not to think too much or overanalyze, özellikle BÜYÜK resimler izlerken. It could be argued that old Rose's action was selfish and self-absorbed; but I do believe that that's exactly what Jack had made her promise to do, dondurucu sulara doğru kayarken - ona yaşayacağına dair söz veriyor, bencilce ve tamamen, yapı veya sözleşmeye bakılmaksızın, ve "asla bırakma" bu sözün.
Bazı hayran sitelerine bakarak, Alternatif bir sonun önerildiğini keşfettim; Rose's granddaughter and Brock try to stop Rose at the rail from tossing the necklace into the murky depths. Cameron cut the ending because supposedly he decided that it wouldn't matter to an audience whether or not Brock got redemption. Görünüşe göre, Rose, Okyanusun Kalbini tutmasına izin veriyor, ve sonra onu ona geri veriyor; daha sonra törenle suya bırakır, understanding...something. I'm sure there would've been a shot of Brock, ağır ağır başını salladı, açgözlülüğü konusunda inatçı görünüyor, ve sonsuz bir aşka tanık olarak alçakgönüllü oldum (parmaklarını çapraz tutarken konumun koordinatlarının kaydedildiğini, bir sonraki dalışı için, yaşlı kadın gece içkisini alıp içeri girdikten sonra).
It's much more romantic to simply surrender to the story, duygusal olarak, despite that little voice that...wait, why didn't Jack just knock off one of those dead people off a fridge and get out of the water, ve yaşa, fazla? Or...didn't she care about her mom, hiç? Or...was he really THAT hot? He can't have had good teeth. Gerçekten. Or...well, Her neyse.
Upon learning that there's no record of Jack, herhangi bir yer, yaşlı Rose diyor ki: "HAYIR, there wouldn't be, orada olur mu?...A woman's heart is a deep ocean of secrets. But now you know there was a man named Jack Dawson and that he saved me...in every way that a person can be saved. I don't even have a picture of him. He exists now...only in my memory."
Filmin başlarında, Cal, Rose'a Okyanusun Kalbini verir, diyor: "Bana kalbini aç gül". Ve elması eliyle kaplıyor. Filmin sonunda, yaşlı Rose Okyanusun Kalbinin gitmesine izin veriyor, kalbini Jack'e ve onun anısına açtı. Gitmesine izin veriyor, releasing Jack's memory and her secrets, ve ona yaşama sözünden vazgeçerek, çünkü zamanının dolduğunu biliyor. Rose's heart, Okyanusun Kalbi, onun yaşama isteği, geldiği yerden derin okyanusa yeniden katılıyor.
Tanrım, now I'm getting all weepy.