ในตอนท้ายของไททานิค, ทำไมโรสถึงทิ้งสร้อยคอไป?
ฉันสงสัยตัวเองเมื่อดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก, และมันรบกวนฉันจริงๆ -- ฉันแค่ไม่เข้าใจ.
โรสดูเหมือนจะไม่ใช่หญิงชราที่บ้าคลั่ง. แน่นอน, เธอมีช่วงเวลาที่ดี - เธอกลายเป็นนักแสดง, เลี้ยงลูก, เครื่องบินบิน, ไปบนรถไฟเหาะ, และขี่ม้า "เหมือนผู้ชาย" - ทั้งหมดที่อาจเพิ่มสมองของเธอ, และทำให้เธอปฏิบัติกับเรื่องพวกนี้ได้น้อยลงกว่าที่ฉันคิดไว้มาก, ทำให้เธอมีความกล้าหาญ. ฉันหมายถึง, เอาล่ะ, เธอรู้โดยตรงว่าคุณไม่สามารถนำติดตัวไปด้วยได้, และยัง, เธอกำลังพยายาม. ดูเหมือนไม่สอดคล้องกับตัวละครของเธอ. ฉันไม่รู้จักหญิงชราคนไหนที่ไม่ถูกเลย, เมื่อมันมาถึงตรงนั้น. แม่จะส่งลูกไป $10 ตรวจสอบวันเกิดของพวกเขา - บางครั้ง. อย่างจริงจัง, ตอนนี้.
ดังนั้น, นี่คือเพชรสีน้ำเงินอันล้ำค่า, และเธอก็โยนมันทิ้งไปด้านข้าง -- มันเกี่ยวกับอะไร? Her family, who she may well have lied to for years, shouldn't benefit from her story? Endow a woman's college or something, for crying out loud! The survivors or family of people who perished on the Titanic, shouldn't benefit? Or perhaps even Cal's heirs, who were left with nothing when he offed himself after the 1929 crash, they should be stuck with the sins of their father? (หลังจากนั้น, Cal did give her his coat, and the necklace was inside the pocket - you'd think she'd have forgiven him, by now). Maybe Rose wanted to avoid all those legal inheritance issues and battles; could be simple as that.
Worse, แม้ว่า, she's letting Brock and other divers and would-be treasure-hunters have it. Practically, this doesn't make that much sense; sooner or later Brock's probably going to find it unless some big fish eats it first, and she's gotta know that. Just because you make a grand gesture doesn't mean someone's not going to come along and clean it up after you, and sort of blow it, sooner or later. Consider architectural preservation battles, or how many art treasures have been lost or destroyed throughout history. Hanging gardens of Babylon? Library at Alexandria? All gone. And what about the pyramids? Treasure-hunters, or rather, tomb-robbers, persevere and don't have a lot of respect for romance, except for its droppings. Thank goodness for curses! Thinking this through, Rose's action is an unintentional bummer, and depressing comment on the naivete, and temporal nature of "eternal" รัก.
อาจจะ.
And maybe she just was a crazy old lady - I know a lot of them, and aspire to be one myself one day (not this week, ฉันหวังว่า), so why not. บางครั้งก็เป็นการดีกว่าที่จะไม่คิดมากเกินไปหรือวิเคราะห์มากเกินไป, โดยเฉพาะเมื่อรับชมภาพใหญ่. อาจเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าการกระทำของโรสผู้เฒ่านั้นเห็นแก่ตัวและหมกมุ่นอยู่กับตนเอง; แต่ฉันเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่แจ็คสัญญาไว้กับเธอ, ขณะที่เขาตกลงไปในน้ำที่เย็นยะเยือก - เขาสัญญาว่าจะมีชีวิตอยู่, อย่างเห็นแก่ตัวและเต็มที่, โดยไม่คำนึงถึงโครงสร้างหรือแบบแผน, และเพื่อ "ไม่เคยปล่อยไป" ของคำสัญญานั้น.
โดยดูจากแฟนไซต์บางแห่ง, ฉันพบว่ามีการเสนอตอนจบแบบอื่น; หลานสาวของโรสและบร็อคพยายามหยุดโรสที่รางรถไฟจากการโยนสร้อยคอลงสู่ความมืดมิด. คาเมรอนตัดตอนจบเพราะคิดว่าเขาตัดสินใจว่าผู้ชมจะไม่สำคัญว่าบร็อคจะได้รับการไถ่ถอนหรือไม่. เห็นได้ชัดว่า, โรสปล่อยให้เขากุมหัวใจแห่งมหาสมุทร, and then he gives it back to her; she then drops it in the water ceremoniously, understanding...something. I'm sure there would've been a shot of Brock, nodding ponderously, looking recalcitrant about his greed, and humbled by witnessing an eternal love (while keeping his fingers crossed that coordinates of the location were being recorded, for his next dive, once the old lady had had her nightcap and was all tucked in).
It's much more romantic to simply surrender to the story, emotionally, despite that little voice that...wait, why didn't Jack just knock off one of those dead people off a fridge and get out of the water, and live, ด้วย? Or...didn't she care about her mom, at all? Or...was he really THAT hot? He can't have had good teeth. Really. Or...well, whatever.
Upon learning that there's no record of Jack, ทุกที่, old Rose says: "เลขที่, there wouldn't be, would there?...A woman's heart is a deep ocean of secrets. But now you know there was a man named Jack Dawson and that he saved me...in every way that a person can be saved. I don't even have a picture of him. He exists now...only in my memory."
Early in the film, Cal gives Rose the Heart of the Ocean, he says: "Open your heart to me Rose". And she covers the diamond with her hand. At the end of the film, old Rose lets the Heart of the Ocean go, having opened her heart to Jack and his memory. She lets go, releasing Jack's memory and her secrets, and letting go of her promise to him to live, because she knows her time is done. Rose's heart, her Heart of the Ocean, her will to live, rejoins the deep ocean from whence it came.
Geez, now I'm getting all weepy.